Vorig jaar stootte ik per ongeluk mijn knie tegen mijn bed.

Normaal gesproken heb je dan even pijn en daarna ga je weer verder.

Maar mijn knie bleef zeer doen.

Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan, want ik begreep er niets van.

De huisarts stuurde me door naar een fysiotherapeut, omdat hij dacht dat ik mijn knie verkeerd belastte.

In plaats van dat de pijn wegging, werd het alleen maar erger.

Ik werkte in een slagerij en het kostte me steeds meer moeite om het vlees te snijden. Door de pijn in mijn handen en polsen.

Een simpel mes voelde opeens loodzwaar aan; liet ik het per ongeluk uit mijn handen vallen.

Ook mijn grootste hobby dansen kostte me steeds meer moeite.

Ik danste in een groet en met carnaval zouden we een uitvoering hebben, maar ik kon niet meedoen, zo veel pijn dat ik in mijn armen en benen. Het was erg moeilijk om de uit mijn dansgroep te zien stralen op het podium.

Toen ik op een dag thuis kwam en zo veel pijn in mijn armen en benen had, dat ik mezelf niet meer kon uitkleden, besloot ik nog een keer naar de huisarts te gaan.

Mijn moeder ging mee en vroeg of hij bloed wilde prikken.

Volgens de huisarts was daar geen aanwijzing voor, maar toch heeft hij bloed geprikt.

Drie dagen later kreeg ik de uitslag…….

Ik heb reuma.

De huisarts bood zijn excuses aan, dat hij dit niet eerder had vastgesteld.

Mijn moeder en ik schokken heel erg.

Ik had zo gehoopt dat ik niet ernstigs had, dat mijn pijn weer over zou gaan.

In plaats daarvan vertelde de huisarts dat het nooit meer over zou gaan en dat ik mee moest leren leven.de afgelopen tijd heb ik geexpirimenteerd met medicijnen.

De meeste hielpen niet.

Inmiddels geef ik mezelf 3 keer in de week een injectie met een medicijn waar ik een beetje baat bij heb, maar de pijn blijft.

Zeker twee keer in de week ga ik om zeven uur naar bed, omdat ik doodmoe ben van de pijn.

Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat mijn leven zo zou veranderen ik moet voordurend tekening houden met mijn reuma.

Vroeger werkte ik 40 uur per week. Op dit moment werk ik een uur op therapeurische basis.

Daarna ben ik blij da ik naar huis kan, want dan heb ik veel last van mijn rug en polsen.

Mijn eigen veter strikken doet al zeer.

Laatst was ik in de stad en had ik kleren gepast, maar bij het volgende setje lukte het niet meer om mezelf uit te kleden.

Thuis heb ik zelf verdikte handvaten aan de deuren, zodat hik ze makkelijker kan openen.

Mijn vriend en mijn ouders zijn geweldig lief en helpen me met veel dingen, maar een aantal mensen heeft me laten vallen sinds ik ziek ben.

Ik draag wel een brace om mijn pols,. Omdat ik daar het meeste last van heb, maar ik draag altijd langen mouwen om te voorkomen dat mensen het zien en er naar gaan kijken.

Vriendinnen begrijpen ook niet dat ik de ene dag wel naar de stad kan en de andere dag niet, omdat ik me slechter voel.

Als ze me zien uitgaan snappen ze niet dat ik dat wel kan en iets anders bijv niet maar ze zien niet dat ik daar veel voor moet inleveren moet de dag erna vroeg naar bed en heel rustig aan doen.

Ik ben in november naar het ziekenhuis geweest om foto’s te laten maken om te kijken of mijn gewrichten niet te veel zijn belast en er botschade was ontstaan.

Gelukkig was dat nog niet het geval.

Als dat wel het geval zou zijn zou dat erg zijn want dat kun je nooit meer herstellen!

Helaas kunnen de artsen niet zeggen hoe min reuma zich zal ontwikkelen.

De medicijnen die ik mezelf toedien zijn vrij nieuw.

Niemand weet of ze over tien jaar nog werken.

Ik wil over een paar jaar graag kinderen, maar ik weet niet of dat kan.

In ieder geval kan ik een kindje niet lang op mijn armen dragen of bijv uit bed tillen, dat is veel te zwaar.

Ik probeer positief te denken en te doen wat ik nog kan.

Dat valt niet altijd mee, want ik mis mijn oude leventje heel erg